Overprikkeling en de Weg naar Acceptatie: Wat Je Adem Je Kan Leren

Ken je dat moment waarop één klein geluid, één onverwachte prikkel, je hele binnenwereld op scherp zet?

Je voelt jezelf aanspannen. Je aandacht schiet naar buiten. Je lijf gaat in een soort stille alertheid staan.

Overprikkeling voelt vaak alsof de wereld te luid is.

Maar meestal is het niet de wereld die te veel is — het is ons systeem dat al vol is.

Hoe is dat voor jou?

Herken je dat je soms reageert op iets kleins, terwijl er diep vanbinnen eigenlijk iets groters speelt?

Laten zijn wat er is, en mogen ervaren wat er echt in onszelf leeft

De eerste beweging: zien wat er echt gebeurt

Overprikkeling gaat zelden over het geluid zelf.

Het gaat over de weerklank binnenin.

Het gaat over oude vermoeidheid die je nog niet hebt losgelaten.

Over gedachten die blijven draaien.

Over emoties die zich opstapelen in je borst, je keel, je buik.

Je systeem zegt eigenlijk: “Ik ben vol. Ik heb ruimte nodig.”

En precies daar begint acceptatie:

door te zien wat er écht gebeurt — niet wat je dénkt dat er gebeurt.

Wat merk jij als je even stil staat?

Waar voel je spanning?

Waar houdt je lichaam iets vast?

Wanneer de buitenwereld iets raakt van binnen

Overprikkeling ontstaat vaak op het kruispunt tussen twee werelden:

De wereld buiten je

en

de wereld binnenin jou.

Soms lijken het de omstandigheden te zijn: geluid, drukte, een ruimte, een situatie.

Maar als je eerlijk bent — verandert er vanbinnen vaak meer dan er vanbuiten gebeurt.

Misschien herken je het:

Je adem wordt hoger.

Je schouders stijgen een beetje.

Je gaat meer “aan” dan je wil.

Je probeert ongemerkt controle te houden.

Je lichaam vertelt het verhaal eerder dan je gedachten dat doen.

Hoe reageert jouw lijf wanneer het te veel wordt?

Sluit het zich?

Zoekt het uitweg?

Of probeert het juist krampachtig stil te blijven?

De adem laat zien wat je liever niet voelt

Je adem liegt nooit.

Ze vertelt je precies waar je bent — zonder oordeel, zonder haast.

Wanneer je overprikkeld raakt, verandert je adem als eerste:

ze verkort,

ze versnelt,

ze trekt naar boven,

of ze wordt bijna onmerkbaar.

Niet omdat je iets verkeerd doet,

maar omdat je lichaam je probeert te beschermen.

De adem laat zien waar er spanning zit,

waar je iets vasthoudt,

waar je eigenlijk zachter zou willen.

Als je durft te luisteren,

wordt de adem geen taak…

maar een spiegel.

Hoe adem jij op dit moment?

Zonder iets te veranderen — kijk er alleen maar naar.

Waar beweegt ze naartoe?

Acceptatie begint niet bij rust, maar bij toestemming

Veel mensen denken dat acceptatie iets passiefs is.

Alsof je maar moet “laten gaan” wat je voelt.

Maar acceptatie is iets anders:

het is het toestaan van wat er al is.

Overprikkeling, spanning, irritatie, verdriet —

ze vragen niet om verzet,

maar om aanwezigheid.

Juist door niet te vechten,

ontstaat er ruimte.

Een kleine verschuiving.

Een zachtere adem.

Een andere blik.

Wanneer heb jij jezelf voor het laatst toegestaan om iets te voelen zonder het weg te duwen?

Overprikkeling als ingang naar jezelf

Misschien is dat wat overprikkeling werkelijk is:

geen last, maar een ingang.

Een signaal dat iets in jou gehoord wil worden.

Niet de buitenwereld,

maar jouw binnenwereld.

Wanneer je dat ziet, verandert je relatie met prikkels:

je hoeft niet langer alles te controleren,

je hoeft niet weg,

je hoeft niet te fixen.

Je mag blijven.

Je mag voelen.

Je mag ademen in wat er is.

En soms…

zoals bij de vrouw die die avond bleef zitten terwijl ze normaal zou zijn weggelopen,

is dát al genoeg om iets in beweging te zetten.

Een kleine keuze.

Een nieuwe ervaring.

Een andere route door jezelf heen.

Hoe voelt dat voor jou, het idee dat je niet weg hoeft — maar mag blijven?

De weg verder: zacht, eerlijk, zonder haast

Overprikkeling vraagt niet om discipline.

Niet om controle.

Niet om prestaties.

Ze vraagt om zachtheid.

Om ruimte.

Om eerlijkheid naar jezelf.

Je adem helpt je herinneren dat je niets hoeft te forceren.

Dat je mag landen in je lichaam,

zelfs wanneer het druk is vanbinnen.

Misschien zit je vol,

misschien ben je moe,

misschien draag je iets dat niet van jou is.

Maar je hoeft het niet in één keer op te lossen.

Je hoeft alleen te luisteren.

Met zachtheid en ruimte,

Sabina & André — dat je mag ademen in wat er nú is, precies zoals het is.

vrij zijn in alles wat je doet