Hoe ik merk dat ik mezelf kwijt ben (en zacht terugkom)

Hoe ik merk dat ik mezelf kwijt ben

Er is een heel specifiek moment waarop ik het meestal doorheb.

Niet als alles instort.

Niet als ik huilend op de badkamervloer zit (al kan dat óók).

Maar juist op dagen dat het “prima” gaat.

Ik doe mijn dingen. Ik praat. Ik lach. Ik regel.

En toch… ergens in mij blijft het stil. Alsof ik net naast mezelf leef.

Herken je dat?

Dat je aanwezig lijkt, maar vanbinnen nét niet helemaal meedoet?

Soms noem ik het: uit verbinding.

Maar eerlijk: het voelt vaker als mezelf even kwijt.

Verbinding met jezelf voelt niet groots

We denken vaak dat verbinding met jezelf iets zwaars is.

Iets waarvoor je stilte nodig hebt, een kaars, een meditatiekussen en minimaal drie uur zonder kinderen.

Maar verbinding is vaak veel simpeler. En veel kleiner.

Het is dat moment waarop je één seconde eerlijk bent:

• “Ik ben eigenlijk moe.”

  En je doet niet alsof dat niet zo is.

• “Ik wil dit helemaal niet.”

  En je blijft toch vriendelijk.

• “Ik mis iets.”

  En je hoeft nog niet te weten wat.

Dat is verbinding. Niet perfect. Wel echt.

---

Hoe ik merk dat ik uit verbinding raak

Bij mij begint het bijna altijd zo:

Ik ga sneller praten.

Meer uitleggen. Meer oplossen.

Mijn hoofd wordt een soort klantenservice.

En mijn lijf? Die staat dan ergens in de deuropening te wachten.

Met zo’n blik van: “Hé hallo… ik woon hier ook.”

Vraag voor jou: wanneer merk jij het meestal?

Is het bij drukte? Bij contact? Bij moeten?

En wat doe je dan automatisch — zonder dat je het doorhebt?

(Meestal doen we iets wat ooit heel logisch was.)

---

En toen gebeurde er iets kleins

Laatst herinnerde mijn zoon me aan iets waar ik stil van werd.

Hij wist dat mijn favoriete nummer One Day in Your Life is.

En hij zei het niet groots. Niet dramatisch. Gewoon… terloops.

Maar het raakte me. Omdat het me terugbracht naar iets simpels:

ik bén niet alleen coach, partner, ouder, regelaar.

Ik ben ook iemand met een liedje dat ergens in mijn borstkas woont.

En ineens was ik er weer.

Niet “genezen”. Niet “af”.

Gewoon: terug.

Dat is het grappige: soms is verbinding geen zoektocht, maar een herinnering.

Verbinding met jezelf is ook: jezelf niet verlaten in contact

Veel mensen denken dat “verbinding met jezelf” iets is wat je alleen doet.

In stilte. In de natuur. In je dagboek.

Maar eerlijk? De echte test zit vaak gewoon… bij andere mensen.

Kun je bij jezelf blijven als iemand teleurgesteld kijkt?

Kun je je grens voelen als je bang bent voor gedoe?

Kun je nee zeggen zonder jezelf te verdedigen als een advocaat?

Vraag voor jou: waar geef jij net iets te vaak over?

Niet omdat je dat wil maar omdat het “makkelijker” is?

Als je daar iets in herkent: dat is geen falen.

Dat is een oud systeem dat veiligheid zoekt.

Terugkomen hoeft niet groot

Ik zou het vroeger “tips” hebben genoemd.

Nu noem ik het liever: kleine terugkeer-momenten.

• Eén keer per dag iets niet wegduwen.

  Gewoon even: “Oh… dit leeft er dus.”

• Eén keer per dag iets eerlijker zijn dan je gewend bent.

  Zonder hard te worden.

• Eén keer per dag je tempo terugpakken.

  Niet omdat je lui bent, maar omdat je lichaam óók een stem heeft.

En als je vandaag niks voelt?

Dan is dat óók informatie.

Soms is “niets voelen” gewoon het bordje: nu even niet veilig genoeg.

Ook dat hoort bij mens zijn.

Tot slot

Verbinding met jezelf is niet iets wat je “hebt” of “kwijt bent”.

Het is iets wat je oefent in het gewone.

In een liedje.

In een grens.

In een moment waarop je jezelf niet overslaat.

Wat is voor jou een klein teken dat je terug bent?

Iets dat niemand hoeft te zien, maar dat jij meteen herkent?

Start bij Holistisch Dromen – als je wil onderzoeken wat jouw systeem nodig heeft, zonder druk.

Nieuwsbrief – voor af en toe een brief vol rust en helderheid.