Wanneer hyperventilatie geen aanval is, maar een patroon
- André Gerardus Zwanenburg
- 10 jun 2024
- 3 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 27 jan
Over chronische hyperventilatie, een lichaam dat waakzaam werd, en de weg terug naar rust.
Hyperventilatie wordt vaak gezien als iets plotselings.
Een aanval. Een moment. Iets dat je overkomt.
Maar bij veel mensen is het geen piek.
Het is een achtergrondtoon.
Altijd een beetje te snel.
Altijd een beetje hoog.
Altijd net boven rust.
Chronische hyperventilatie betekent niet dat je voortdurend happend naar adem bent.
Het betekent dat je lichaam structureel meer ademt dan het nodig heeft.
Subtiel. Onopvallend. Vaak jarenlang.
Je zucht vaak.
Je voelt spanning op je borst.
Je bent sneller moe dan logisch lijkt.
Soms duizelig. Soms opgejaagd. Soms gewoon… leeg.
En ergens vraag je je af:
“Waarom komt mijn adem nooit echt tot rust?”
Hyperventilatie als intelligent antwoord
Hyperventilatie ontstaat zelden zomaar.
Het is geen fout in je systeem.
Het is een aanpassing.
Je adem volgt je zenuwstelsel.
En je zenuwstelsel volgt wat het leven van je vroeg.
Wie lang in stress, druk, onveiligheid of overbelasting heeft geleefd,
leert onbewust: ik moet klaarstaan.
Niet in paniek.
Maar in een voortdurende staat van lichte waakzaamheid.
Je ademt net iets sneller.
Net iets hoger.
Net iets minder diep.
Niet omdat je verkeerd ademt.
Maar omdat je lichaam nooit helemaal mocht ontspannen.
Chronische hyperventilatie is vaak geen probleem op zichzelf.
Het is het spoor van een lichaam dat te lang sterk moest zijn.
De cirkel waarin je vast kunt komen te zitten
Wanneer hyperventilatie een adem patroon wordt,
verliest je lichaam het gevoel voor rust.
Spanning wordt normaal.
Onrust voelt vertrouwd.
En elke lichamelijke sensatie kan als dreiging worden ervaren.
Dan ontstaat er een cirkel:
Je voelt iets in je lijf.
Je systeem schrikt.
Je adem versnelt.
De balans in je lichaam verandert.
Je hoofd probeert het te begrijpen.
De spanning groeit.
Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat je lichaam loyaal is aan een oud beschermingsmechanisme.
Hyperventilatie vraagt geen correctie, maar contact
Veel mensen zoeken oplossingen in techniek.
Langzamer ademen.
Dieper in de buik.
Meer controle.
Dat kan helpend zijn.
Maar hier schuilt ook een val.
Een lichaam dat zich niet veilig voelt,
laat zich niet repareren.
Het wil begrepen worden.
Chronische hyperventilatie verdwijnt niet door harder je best te doen.
Ze verzacht wanneer je lichaam weer leert dat het nu veilig is om te zakken.
Meer balans en kalmte in je lijf.
Niet door te forceren.
Maar door te ontmoeten.
Door te voelen wat al die tijd werd vastgehouden.
Door ruimte te maken voor wat nooit mocht landen.
Door het tempo van je lichaam weer te vertrouwen.
Misschien is de vraag niet
“Hoe kom ik van hyperventilatie af?”
Maar:
“Wat heeft mijn lichaam zo lang alleen moeten dragen?”
En misschien is herstel niet iets wat je doet,
maar iets wat ontstaat
wanneer je jezelf weer mag bewonen.
Zacht.
Stap voor stap.
In jouw ritme.
Liefs, Sabina & André
dat je mag gaan zien wat er al die tijd waakzaam in jou was,
en voelen dat je vandaag niet meer hoeft te rennen.
Doe jij er alles aan om je longen zo gezond mogelijk te houden?
🌾 Kennismaken
Coaching voor mannen en vrouwen die niet méér willen doen, maar dieper willen zijn.
Een kort gesprek, zonder verwachting.
Gewoon even voelen of onze manier van werken bij je past.
Opmerkingen