Ademtherapie voor een lichaam dat nooit echt uitademt
- André Gerardus Zwanenburg
- 18 okt 2023
- 4 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 26 jan
Je kunt een heel leven functioneren met een adem die nooit helemaal landt.
Je doet je werk. Je zorgt. Je lacht. Je lost dingen op.
En ergens tussendoor ben je ook nog “best wel bewust”.
Maar je lichaam…
dat lichaam blijft een beetje op wacht.
Alsof de uitademing nooit helemaal afgemaakt mag worden.
Alsof er steeds een klein restje spanning moet blijven voor de zekerheid.
Misschien herken je het in hoe je dag begint.
Ogen open, en er is meteen iets aan.
Een lichte druk in je borst. Een hoofd dat al loopt.
Een lijf dat nog niet weet dat het vandaag veilig is.
En dan ga je weer.
Je bent niet kapot. Je bent een drager.
Veel mensen die bij ademtherapie uitkomen, hebben één ding gemeen:
ze hebben lang gedragen.
Niet dramatisch. Gewoon… altijd.
Altijd een beetje sterk. Altijd een beetje alert.
Altijd een beetje “ik regel het wel”.
En op een dag merk je:
ik heb dit zó goed geleerd, dat mijn lichaam niet meer weet hoe het uit kan.
Niet omdat je het niet snapt.
Juist omdat je het al zó vaak hebt uitgelegd.
Wanneer praten geen zin meer heeft
Er is een moment dat woorden niet meer binnenkomen.
Je kunt praten over je jeugd, over je stress, over je oude patronen.
Je kunt alles logisch maken.
Maar je lichaam blijft hetzelfde doen.
Het blijft aanspannen.
Het blijft schrikken.
Het blijft inslikken.
Het blijft op voorhand anticiperen.
En dat is het punt waarop ademtherapie relevant wordt.
Niet als “oplossing”.
Maar als een ingang naar een laag waar taal niet bij kan.
Sommige dingen zijn niet gebeurd als verhaal.
Ze zijn gebeurd als ervaring.
Als spierspanning. Als adem. Als reflex.
Ademtherapie is openen. Maar dan echt.
Niet ineens.
Niet spectaculair.
Maar stapje voor stapje.
Ademtherapie is vaak de kunst van een kleine opening die blijft.
Eerst merk je misschien alleen dit:
dat je adem hoog zit
dat je uitademing kort is
dat je buik niet vanzelf meedoet
dat je lichaam al “aan” staat voordat jij iets hebt gedacht
En dan — heel zacht — ontstaat er ruimte.
Niet omdat je het forceert, maar omdat je het opmerkt.
Omdat iemand naast je blijft terwijl jij jezelf voelt.
Dat is al opening.
Je gaat beter zien wat er gebeurt
Veel mensen denken dat ze “overvallen” worden door stress.
Maar in ademtherapie ontdek je iets anders:
het begint veel eerder.
Je ziet de eerste mini-signalen:
je schouders gaan omhoog
je kaken zetten vast
je handen worden koud
je adem pauzeert op rare momenten
je aandacht schiet naar buiten
En ineens is het niet meer één groot mysterie.
Het wordt leesbaar.
Je lichaam wordt een boek dat je eindelijk in je eigen taal leert lezen.
Niet om het te analyseren.
Maar om contact te maken.
Voelen zonder overspoeling
Dit is belangrijk: openen is niet hetzelfde als “alles voelen”.
Een lichaam dat lang heeft gedragen, kan bang zijn voor voelen.
Want voelen klinkt als: overspoeld raken.
Ademtherapie werkt niet zo.
We werken met het draaglijke.
Met stukjes die je systeem kan hebben.
Een beetje voelen.
Dan weer landen.
Dan weer een beetje.
Zo leert je lichaam iets heel nieuws:
Ik kan dit voelen en toch blijven.
Ik kan openen zonder weg te vallen.
Ik hoef het niet alleen te doen.
En als dát indaalt, verandert er iets fundamenteels.
Body en mind gaan weer samenwerken
Misschien is dit wel de meest onderschatte opbrengst.
Niet “release”. Niet “doorbraak”.
Maar samenwerking.
Je hoofd hoeft niet meer de hele dag te sturen.
Je lichaam hoeft niet meer de hele dag te schreeuwen.
Er komt weer overleg.
Je voelt iets opkomen, en je bent niet meteen weg.
Je merkt spanning, en je hoeft het niet meteen op te lossen.
Je herkent een patroon, en je hebt ineens een fractie keuze.
Dat is opening.
Dat is volwassen worden van binnenuit, zonder hard te worden.
En dan gebeurt er soms iets kleins dat groot is
Een uitademing die vanzelf langer wordt.
Een diepe zucht zonder plan.
Warmte in je buik.
Een stilte in je hoofd die je niet hoeft te bevechten.
En soms merk je het pas later:
Je reageert anders op iemand.
Je zegt “nee” zonder schuld.
Je blijft bij jezelf in een gesprek.
Je slaapt dieper.
Je hoeft minder te compenseren.
Niet omdat je veranderd bent in een ander mens.
Maar omdat je weer terugkomt in jezelf.
Dit is geen techniek. Dit is thuiskomen in tempo.
Ademtherapie voor een lichaam dat nooit echt uitademt is geen “workshop ontspannen”.
Het is een proces waarin je lichaam weer leert:
ik hoef niet te dragen.
ik mag leunen.
ik mag openen.
en ik bepaal het tempo.
Hoe is het om dit te lezen?
Herken je jezelf in die drager in dat altijd een beetje aan staan?
Wil je hier rustig over praten, zonder meteen iets te moeten?
Dan kun je Kennismaken met ons bij Holistisch Dromen.
En als je liever eerst op afstand meeleest:
via de Adembrief sturen we kleine ritmes en inzichten, zonder druk.
Met zachtheid en helderheid,
Sabina & André - dat je mag zien wat je al zo lang draagt, en voelen dat je het niet meer alleen hoeft te doen.
Opmerkingen