Je lichaam herinnert wat je hoofd vergeten is

Wanneer je luistert naar je lichaam, begint het langzaam te vertellen wat het heeft gedragen.

Over jeugdtrauma, chronische pijn en de wijsheid van het lichaam

Soms doet je lichaam pijn zonder duidelijke reden.

Geen blessure. Geen afwijking op een scan.

En toch is er dat zeurende gevoel. Die vermoeidheid. Die spanning die maar niet wijkt.

Het kan voelen alsof je lichaam je in de steek laat.

Maar wat als het tegenovergestelde waar is?

Wat als je lichaam je iets probeert te vertellen dat ooit niet gehoord kon worden?

Een lijf dat leerde waken

Een kind dat zich niet veilig voelde, spant zich aan om te overleven.

Niet bewust. Niet met woorden.

Maar met spieren, adem, houding, alertheid.

Dat werkt. Het kind redt zich.

Alleen… het lichaam vergeet dat later niet vanzelf.

Jaren daarna noemen we het

“lage rugpijn”.“Spanningshoofdpijn”.

“Altijd moe”.

“Overgevoelig”.

Maar vaak is het hetzelfde lijf dat ooit leerde:

ik moet opletten.

Niet omdat er nu gevaar is.

Maar omdat het toen nodig was.

Dat is geen zwakte.

Dat is intelligentie.

---

Het geheugen van het lichaam

Je brein kan vergeten.

Je lichaam niet.

In bindweefsel, adem, spierspanning en zenuwstelsel worden ervaringen opgeslagen.

Niet als verhaal.

Maar als gevoel.

Daarom kun je geraakt worden zonder te weten waarom.

Daarom kan ontspanning soms spannend voelen.

Daarom blijft een lijf soms vasthouden, zelfs als het leven nu veilig is.

Het lichaam doet dat niet om je tegen te werken.

Het doet dat om je te beschermen.

Wat ooit te groot was om te voelen, werd vastgezet.

En dat wat vastzit, vraagt niet om correctie.

Het vraagt om ontmoeting.

Heling begint niet met oplossen

Veel mensen willen van de pijn af.

Logisch.

Maar een lichaam dat te lang alleen heeft gedragen, laat zich niet dwingen.

Het wil gezien worden.

Erkend.

Veilig genoeg voelen om los te laten.

Dat gebeurt niet door harder je best te doen.

Maar door zachter aanwezig te zijn.

Niet door fixen.

Maar door blijven.

Door te leren luisteren naar wat je lijf al die tijd heeft gedragen.

Door te voelen wat nooit helemaal mocht zakken.

Door ruimte te maken, in plaats van druk.

Heling is geen sprint.

Het is een ontspanning die langzaam durft te gebeuren.

In de stilte van de natuur ontspant het lichaam, en vindt het hart zijn ritme terug.

Wat helpt

Niet als stappenplan.

Maar als houding.

Vertragen.

Niet om de pijn weg te maken, maar om haar eindelijk te ontmoeten.

Ademen.

Niet als techniek, maar als ruimte.

Elke uitademing fluistert: ik ben hier nog.

Bewegen zonder doel.

Wandelen.

Rekken.

Zacht wiegen.

Je lichaam herinneren dat het leeft.

Gesprekken die je niet hoeven te verklaren.

Maar je laten voelen dat je niet alleen bent.

En soms: aanraking.

Omdat nabijheid herstelt wat ooit ontbrak.

Loslaten is geen beslissing.

Het is iets wat gebeurt wanneer je lijf merkt dat het niet meer hoeft te vechten.

---

Leven voorbij pijn

Er kan een moment komen waarop je merkt: Ik vecht niet meer tegen mijn lichaam.

De pijn is er soms nog.

Maar ze bepaalt niet langer wie je bent.

Je begint te luisteren naar je lijf als naar een oude vriend.

Eén die veel heeft gedragen.

Eén die nooit is opgegeven.

Je ontdekt dat genezen niet is: weer worden wie je was.

Maar: leren zijn wie je bent.

Met alles wat er is.

Van overleven naar leven.

Van spanning naar richting.

Van verleden naar aanwezigheid.

---

Veelgestelde vragen over jeugdtrauma en chronische pijn

Kan pijn echt uit mijn jeugd komen, ook als ik me niets herinner?

Ja. Het lichaam heeft een eigen geheugen. Zelfs wanneer je verstand geen beelden meer heeft, kan je zenuwstelsel nog reageren op oude stress. Dat is geen zwakte, maar een beschermingsmechanisme. Je lijf heeft geleerd jou te beschermen op een moment dat je dat zelf nog niet kon.

Misschien herken je dat je soms schrikt zonder reden. Of dat ontspanning onrustig voelt. Het zijn geen fouten. Het zijn sporen van zorgzaamheid van je lichaam.

Hoe weet ik of mijn pijn emotioneel of fysiek is?

Vaak is het geen of/of, maar én/én. Fysieke pijn kan een emotionele wortel hebben, en emotionele spanning kan zich fysiek vastzetten. Het geheel vertelt het verhaal: je lichaam, je gevoel, je levenscontext.

In plaats van te kiezen tussen “het zit in mijn hoofd” of “het is lichamelijk”, mag je leren luisteren naar wat er tegelijk waar is. Dat opent ruimte.

Moet ik mijn verleden oprakelen om te kunnen helen?

Nee. Heling gaat niet over herbeleven, maar over opnieuw ontmoeten. Soms hoef je niets te herdenken alleen aanwezig te zijn bij wat nu nog voelbaar is.

Je lichaam vraagt niet om verhalen. Het vraagt om veiligheid. Om een moment waarop je niet weg hoeft. Dat is vaak al genoeg om iets te laten verzachten.

Helpt ademwerk bij chronische pijn?

Wanneer ademwerk traumasensitief en begeleid wordt ingezet, kan het helpen om spanning te verzachten en bewustzijn te brengen naar plekken die lang stil waren. Niet door te forceren, maar door te ontmoeten.

De adem wordt dan geen techniek, maar een brug. Tussen wat vastzit en wat weer mag bewegen. Tussen toen en nu.

Hoe is dit voor jou?

Welke vraag bleef bij je hangen?

En wat zou je lichaam nu nodig hebben niet om opgelost te worden, maar om gehoord te worden?

Soms begint heling niet met een antwoord.

Maar met het toestaan van die ene, eerlijke vraag.

---

🤍 Uitnodiging

Raakt dit iets in jou?

Misschien herken je die stille waakzaamheid.

Of het verlangen om eindelijk los te laten wat te lang vastzat.

Dat hoeft niet in één keer.

Het begint met luisteren.

Een gesprek.

Een adem. Een kleine stap terug naar jezelf.

Bij Holistisch Dromen begeleiden we geen perfectie.

We begeleiden aanwezigheid.

Met zachtheid, humor en menselijkheid.

In het tempo van jouw lichaam.

📍 Obdam – Noord-Holland

📞 +31-6-16129948

In het ritme van het leven,Sabina & André - dat je mag meebewegen met wat zich wil ontvouwen.