Door de keten heen ademen
- André Gerardus Zwanenburg
- 28 jan
- 4 minuten om te lezen
Over wat je draagt dat niet bij jou begon.
Soms reageer je op een manier die je niet begrijpt.
Alsof er iets in jou wakker wordt dat ouder is dan jij.
Een spanning die je niet kunt plaatsen.
Een neiging om te zorgen, te vluchten, te verstijven.
Een gevoel dat zegt: dit is van mij… en toch ook niet.
Het kan zijn dat je iets draagt wat niet bij jou is begonnen.
Niet als last.
Niet als fout.
Maar als echo.
Dit onderwerp kwam ter sprake in een van onze groepssessies.
Niet als onderwerp, maar als ervaring.
Iemand voelde iets dat geen herinnering had.
Alleen een diep weten: dit is ouder dan ik.
Daar begon het gesprek
over wat we soms dragen
dat niet bij ons begon.
Wat van generatie op generatie meereist
In families leven verhalen die nooit zijn uitgesproken.
Gevoelens die geen plek kregen.
Schrik die werd ingeslikt.
Verdriet dat te groot was om te voelen.
Het lichaam vergeet dat niet.
Het draagt het verder soms generaties lang –in adem, houding, spanning, reacties.
Niet omdat iemand faalde.
Maar omdat iemand ooit moest overleven.
Misschien herken je het.
Familiepatronen
Dat je sneller schrikt dan logisch lijkt.
Dat je altijd sterk moet zijn.
Dat rust onwennig voelt.
Dat je soms reageert alsof er gevaar is, terwijl je weet dat het er niet is.
Niet omdat jij overdrijft.
Maar omdat iets ouds wordt aangeraakt.
Wanneer het lichaam het verhaal draagt
Generatietrauma gaat zelden over één gebeurtenis.
Het gaat over wat nooit mocht landen.
Wat geen woorden kreeg.
Wat werd meegenomen in lichamen die leerden: zo blijf ik veilig.
En jij bent daar niet de oorzaak van.Je bent het levende vervolg.
Je lichaam weet dit al.
Het laat het voelen in je adem die stokt.
In je schouders die dragen.
In je buik die waakzaam blijft.
In je hart dat soms sneller klopt dan je begrijpt.
Niet om je te pesten.
Maar om trouw te zijn.
Wie wil zien hoe zulke reacties ontstaan, kan rustig verder lezen over patronen herkennen – niet om te veranderen, maar om te begrijpen wat ooit hielp.
De adem als zachte ingang
De adem kan daar een zachte ingang in zijn.
Niet als techniek.
Niet om iets te forceren.
Maar als manier om te luisteren.
Wanneer je ademt zonder te sturen, kan het lichaam iets laten zien wat woorden niet kunnen.
Een trilling.
Een zucht.
Een emotie die geen verhaal nodig heeft.
Soms is dat verdriet.
Soms boosheid.
Soms alleen een diep besef: ik hoef dit niet meer vast te houden zoals zij dat moesten.
Niet omdat het moet.
Maar omdat het mag.
Heling is geen daad, maar een ontspanning
Heling van generatielagen is geen actie.
Het is een ontspanning.
Het moment waarop een lichaam voelt: Het is nu veilig om iets los te laten dat ooit nodig was.
Je hoeft niet te weten van wie het is.
Je hoeft niets te begrijpen.
Je hoeft niemand te vergeven.
Alleen te blijven bij wat zich aandient.
De adem helpt je daarbij.
Omdat hij geen geschiedenis kent.
Alleen dit moment.
Elke ademhaling zegt:
Je bent hier. Nu. Het is anders dan toen.
En soms…is dat al genoeg om iets ouds te laten rusten.
Verzachten in plaats van doorbreken
Niet omdat jij het oplost.
Maar omdat jouw lichaam iets nieuws leert.
Dat het niet meer alleen is.
Dat het niet meer hoeft te dragen wat ooit te zwaar was.
Dat jij hier bent met aandacht, met ruimte, met zachtheid.
Zo verandert een keten niet door te breken,
maar door te verzachten.
En misschien…is dat wel de meest liefdevolle beweging die je kunt maken voor jezelf, en voor wie vóór jou kwam.
Een kleine uitnodiging
Misschien herken je iets in wat je hier leest.
Niet als verhaal, maar als gevoel.
Een zachte ja, ergens vanbinnen.
Of juist weerstand.
Ook dat hoort erbij.
Je hoeft hier niets mee te doen.
Het is genoeg om even te merken wat dit met je doet.
Misschien merk je dat je adem iets verandert.
Misschien voel je een zucht die dieper gaat dan normaal.
Misschien helemaal niets.
Alles is welkom.
Veelgestelde vragen die vaak leven
“Kan ik echt iets dragen dat niet van mij is?”
Ja. Niet als schuld of last, maar als beweging in een systeem. Het lichaam leert van wat er vóór jou was. Dat maakt je niet zwak. Het maakt je verbonden.
“Moet ik mijn familiegeschiedenis kennen om hiermee te werken?”
Nee. Het lichaam vertelt zijn eigen verhaal. Je hoeft niets te weten of te herinneren. Wat zich wil laten voelen, vindt vanzelf een weg.
“Is dit iets dat ik moet ‘aanpakken’?”
Nee. Dit werk gaat niet over oplossen. Het gaat over aanwezig zijn. Over ruimte maken zodat het lichaam mag doen wat het al die tijd heeft uitgesteld.
“Wat als ik bang ben voor wat er omhoog komt?”
Die angst is wijs. Ze beschermt je. Juist daarom werken wij nooit forcerend.
Het lichaam bepaalt het tempo. Altijd.
En misschien is de belangrijkste vraag:
Hoe is het voor jou om dit te lezen?
Wat gebeurt er nu, in je lijf?
Zacht slot
Soms is het genoeg om te weten dat wat jij draagt niet zomaar van jou is ontstaan.
Dat je lichaam niet raar is.Niet te gevoelig.Niet kapot.
Maar trouw.
En misschien…mag het vandaag even rusten.
Niet omdat alles opgelost is.
Maar omdat jij hier bent.
Met aandacht.
Met adem.
Met jezelf.
In het ritme van het leven,
Sabina & André dat je mag meebewegen met wat zich wil ontvouwen.
Opmerkingen