Wat je lichaam voelt voordat je begrijpt waarom
Soms vertelt iemand in een sessie over iets wat er tussen hem en een ander gebeurt.
Een partner.
Een ouder.
Een kind.
Iemand die belangrijk is.
Over iets wat er is gezegd. Of juist niet is gezegd.
Terwijl iemand vertelt, verandert er soms iets.
De adem wordt kleiner.
De schouders spannen aan.
De buik trekt samen.
We zien het gebeuren.
En soms merkt iemand het zelf nog niet.
We vragen dan niet meteen: waarom?
We vragen eerst:
Wat voel je nu?
Dat lijkt een eenvoudige vraag.
Toch gaat het antwoord vaak eerst weer over de ander.
“Ik denk dat zij zich alleen voelt.”
“Hij heeft het gewoon moeilijk.”
“Ik moet hier iets mee.”
Dan brengen we de aandacht voorzichtig terug.
Niet naar wat de ander voelt.
Naar wat er in jou gebeurt terwijl je hierover vertelt.
Soms wordt het stil.
Iemand voelt druk op de borst.
Een knoop in de buik.
Een ingehouden adem.
En soms is er helemaal niets duidelijk voelbaar.
Ook dat mag er zijn.
Soms voelt het ouder dan de situatie
Wanneer iemand wat langer bij de lichamelijke ervaring blijft, kan er soms iets herkenbaars ontstaan.
Niet altijd.
Maar soms.
Een gevoel dat ouder lijkt dan het gesprek van vandaag.
Een bekende spanning.
De neiging om op te letten.
Om de sfeer goed te houden.
Om te zorgen.
Om iets op te lossen voordat het misgaat.
Dan kan de vraag veranderen.
Niet meer alleen:
“Wat gebeurt er met die ander?”
Maar ook:
“Wat gebeurt er met mij wanneer dit gebeurt?”
Dat is een andere ingang.
We proberen daarbij niet meteen te verklaren waar een gevoel vandaan komt. Het kan verleidelijk zijn om ieder lichamelijk signaal aan een gebeurtenis uit het verleden te koppelen.
Zo eenvoudig is het meestal niet.
Het lichaam geeft informatie.
Maar die informatie vraagt soms eerst om ruimte.
Voelen is iets anders dan meteen begrijpen
We zijn gewend om veel met ons hoofd te doen.
We analyseren gesprekken.We zoeken oorzaken.We proberen te begrijpen waarom iemand zo reageerde.
Dat kan nuttig zijn.
Maar soms weet je hoofd het al.
Ik ben hier niet verantwoordelijk voor.
En toch staat je lichaam aan.
Je adem verandert.
Je voelt onrust.
Je wilt iets rechtzetten.
Dat betekent niet automatisch dat je iets moet doen.
Het kan ook een moment zijn om even te blijven bij wat er in jou gebeurt.
Niet om het weg te krijgen.
Niet om er meteen een betekenis aan te geven.
Gewoon om het op te merken.
In de praktijk begint daar soms iets te verschuiven
Wanneer iemand niet direct naar buiten hoeft te bewegen naar de ander, naar een oplossing, naar uitleg ontstaat er soms ruimte om zichzelf weer te ontmoeten.
Wat voel ik?
Wat heb ik nodig?
Waar ben ik bang voor?
Wat probeer ik te voorkomen?
En misschien ook:
Wat draag ik hier eigenlijk?
Die laatste vraag kan veel openen.
Want soms blijkt dat je niet alleen reageert op wat er nu gebeurt. Je draagt ook iets mee wat al langer bekend is.
Een oude manier van zorgen.
Een oude alertheid.
Een oude overtuiging dat jij iets moet doen wanneer een ander zich niet goed voelt.
Dat hoeft niet altijd zo te zijn.
En het hoeft ook niet meteen opgelost te worden.
Eerst voelen wat er werkelijk gebeurt, kan al genoeg zijn.
Verder lezen
Herken je dat je snel verantwoordelijkheid voelt voor wat er bij een ander gebeurt? Dan kan dit artikel verder helpen: Waarom draag ik altijd de last van anderen?
Daarin kijken we verder naar het verschil tussen betrokken zijn en de last van een ander gaan dragen. Ook onderzoeken we welke rol je lichaam, eerdere ervaringen en relationele patronen daarin kunnen spelen.
Je lichaam kan signalen geven die je hoofd nog niet begrijpt. Door daar rustig bij stil te staan, ontstaat ruimte om jezelf beter te leren kennen. Het is een uitnodiging om te voelen zonder meteen te verklaren. Zo kan je stap voor stap ontdekken wat er werkelijk speelt, zonder druk of oordeel.
Neem de tijd om te luisteren naar wat je lichaam je vertelt. Dat kan al een belangrijke beweging zijn.
Disclaimer: Dit artikel is bedoeld als informatieve tekst en vervangt geen medische of therapeutische behandeling.
Opmerkingen